Ds. Piet Rozeboom beroepen uit Rijnsburg

Sinds Pinksteren 2013 ben ik aan de Protestantse Gemeente van Aldeboarn verbonden. Maar ik ben beroepen door de Protestantse Gemeente te Rijnsburg. Dit beroep heb ik aangenomen. Op nader te bepalen datum in het najaar zal het afscheid volgen.

Aanvankelijk heeft de toenadering vanuit Rijnsburg ons verrast! Er was zowel toenadering als ook zoeken naar de weg. In Aldeboarn is er geen enkele reden te vinden om te vertrekken! Immers: we zijn hier thuis, het gaat goed, er is veel zegen en er zijn nog steeds kansen.

Ik kreeg echter een droom:

Met een aantal mensen stonden we schouder aan schouder en een vrouw sprak: “je hebt het niet zelf gezocht, maar je moet gaan. Gods Geest is immers met je. En let op Hosea …” Samen met Margreet liep ik er vandaan door het dorre gras, maar Margreet zei: “kijk, het gras krijgt al nieuwe groeipunten, het wordt weer groen”. 

Een dag later lazen Margreet en ik in ons dagboekje Hosea 10: 12 bij die dag: … Ontgin nieuw land …. Een regen van goedheid. Dit maakte het volkomen duidelijk aan ons en vervulde ons met vrede en overgave. De gemeenteavond kwam en tenslotte de overtuigende stemming. We kunnen niet anders dan dit beroep aannemen.

Maar eerst is er tijd voor afbouw en afscheid van het door ons zo geliefde dorp Aldeboarn met haar kerk.

Ds. Piet Rozeboom, 29 juli 2020.

Sint Maarten… en andere zaken

Nu het bijna Sint Maarten is (11 november), deel ik graag even de bijzondere samenwerking met beide scholen de Finnen en de Boarne, met kindopvang Fryslan en Dyn Dei. We zamelen met elkaar in voor een jas en schoenen. Ds. Robert uit Bzrotín, Slowakije, is namelijk inmiddels tevens onderwijzer op een zigeuner basisschool. Daar bleken met veel regenval slechts 4 van de 16 kinderen op school te komen. De anderen hadden geen jas en schoenen voor dit weer! Met alle kinderen van Aldeboarn zamelen we nu in voor schoenen en een jas. Er is ook geld nodig voor schoolspullen en de verzending van de spullen. Wie daar wat voor over heeft: geld kan worden over gemaakt naar de Diaconie van de Protestantse Kerk Aldeboarn (ANBI status), NL38RABO0348302509 onder vermelding Sint Maarten.

Dezelfde ds. Robert, gehuwd met Kati, kennen we van een bezoek vorig jaar september met een groep uit ons midden. En in maart hebben Margreet en ik daar een bus vol spullen heen gebracht voor de baby op komst. Al die spullen en giften zijn heel goed op de plek gekomen. Het is een jongen geworden: Nimrod en hij groeit goed. Omdat het inkomen van ds. Robert toen erg klein was (het sinds kort beter met zijn werk als onderwijzer erbij) kwam de hulp precies op tijd. Het was een complete uitzet, met alles erop en eraan, met dank aan gulle gevers alsmede het Breicafë. Wat nodig was het afgelopen halfjaar kon worden bijgekocht door de hulp van de groep Vrouwen lezen de Bijbel. De dank is groot!

Hoe zit het eigenlijk met de catechisaties? Als catecheten appen we met de jongelui. Maar ik kan me voorstellen dat ouders het wel mooi vinden er ook iets van te weten. Op de woensdagmiddagen 1, 15 en 29 november, 13 december om 16.30 in de bar van het Andringahûs ontvangen Bertine Nijholt en ik de jongeren van de klassen 1 en 2 van het Voortgezet Onderwijs. Op vrijdagavond 3 en 17 december, 1 en 15 december ontvangen Pieter van der Bij en ik de jongeren boven de klassen 1 en 2; dit begint om 19.30 uur. Los daarvan wil ik jongeren boven die groep een aantal keren uitnodigen dit seizoen.

Er is een presentatieavond geweest voor het Roemenië project 2018. In de meivakantie hopen we opnieuw in Roemenië aan het werk te gaan. De eerste deelnemers hebben zich opgegeven. Maar er is zeker nog ruimte. Er gaan jongeren mee, maar niet alleen jongeren. Interesse? Vraag ds. Piet!

Zaterdag 16 december is er van 17.00 tot 20.00 uur voor de vijfde keer de Marché Gourmand. Een heerlijke markt met lekkere hapjes, maar ook kerstmarkt op het Doelhôf. Dit jaar is de opbrengst voor het Project Roemenië in het voorjaar 2018. Help kansarme kinderen uit de sleur van armoede. Vanaf 17.00 uur is de Kerstmarkt geopend (en dat belooft echt wat dit jaar!) en is er soep, glühwein en chocomelk. Wat later gaan de andere koks hun waren uit alle windstreken aanbieden. We willen het zo doen dit jaar, dat als de boeren om 19.30 van het melken komen we hun ook nog wat lekkers kunnen bieden.

Dankdag 2016

 

koeBid tot God, wat er ook gebeurt. En dank Hem altijd
(Filippenzen 4: 6b).

Medicijn voor een opgewekt leven

De zon schuift een grijs wolkendek terzijde:
er parelt een heerlijk glanzend strijklicht
over heel die aarde heen,
waar log rondstappende koeien zo tevreden om zich heen grazen.
Ach wat is dat heerlijk
en daarna schuimt de melk zo gewoon als altijd,
maar nu toch net wat anders
de melktank binnen.
Want je wrijft in je handen
en kneedt je hart:
dank God voor vandaag.
Dat maakt het verschil: dat je het ziet en dat
een mens zich laaft heel gewoon aan het gewone
maar het is immers meer dan dat!
Neem nu het roodborstje
dat tot het laatste spatje licht
daar dat zo aandoenlijke wijsje zingt.
Juist nu het licht minder wordt
en het blad van de boom valt.
Deze muzikaliteit, deze toonzetting
dit danklied, lied voor de Schepper.
Ik weet namelijk niet waarvan anders
deze parelende tonen komen,
een dergelijke herfstsonate.
Het streelt mijn oor en roert mijn hart.
Zie je die roek daar deftig vliegen,
trots op zijn vondst in zijn snavel:
een eikel waarmee hij naar het weiland vliegt,
waar een collega soortgelijk heeft gevonden.
De elegante buiging naar elkaar
en de sonore klank erbij:
is het een “Prijs de Heer met blijde galmen”
om hun middagmaal?

Als je de dingen van de dag met verwondering aanvangt,
als je het gewone van alledag in het strijklicht van genade beziet,
als je richting je Schepper – Wie anders ? –
een knipoog geeft vanuit je hart doorkneed met dank,
kijk dan wordt alles net een beetje anders.
Natuurlijk weet ik wel, dat de verkleuring van deze tijd,
althans in dat vlammende blad,
alles te maken heeft met chlorofylkorrels – zo heten ze toch –
en die ontdaan van hun kleur wegens de koude.
Maar Wie heeft dat dan zo geregeld?
Gaat het allemaal vanzelf?
Ik wil niet leven in vanzelfsprekendheden,
ik houd van verrukking en verwondering.
En als dat vanuit de diepte geboren wordt,
kijk dan is het helemaal pas wat.
Want wie in de put zit,
is dicht bij de Bron.
En als je daaruit put,
is er altijd reden tot verwondering.
Dan is de toonbank van de apotheek
nooit zonder het recept voor leven met een lach en liefde:
minimaal driemaal daags een gebed tot God,
en Hij zal er zijn in jouw verwondering.
Kijk daar klaart deze wereld zo heerlijk van op!

Hond naar de Kerk?

Hond naar de Kerk?

Hoewel er in het algemeen in Aldeboarn geen hond naar de kerk gaat, denkt mijn hond er kennelijk anders over. Vorige week nam hij de poten op liefdespad. Hij had zijn kans schoon gezien toen de deur even open had gestaan om zijn neus achterna te gaan. De (bijna) buurmeisje-hond was loops, zoals je dat zegt, dus hij erachteraan. Hij kwam tot aan de Boarn waar een andere hond te zwemmen was en daarvan de baas nam hem maar mee. Zo kwam onze Sjep – o sorry, ik had hem nog niet voorgesteld – bij de voormalige Gereformeerde Kerk keurig aan een touwtje te zitten. Hond bij Kerk kortom. Logisch, zul je zeggen, waar anders gaat de hond van een domi heen?

Ondertussen waren Margreet en Henk al aan het rondfietsen om aan al het geloop  een einde te maken. Bij mij rinkelde de telefoon ondertussen van allerlei gealarmeerde dorpsgenoten, die het euvel op facebook zelfs al gelezen hadden. Ik zeg alle dorpsgenoten dank voor zoveel oplettendheid. Het loopt hier als een vuurtje rond kennelijk, en dat alles bij Pinksteren. Eind goed al goed. Onze hond slaapt weer rustig op zijn oude dag, maar ik denk nog wat na over dat vuur. Ik houd eerlijk gezegd wel van Heilig Vuur. Van mij mogen er meer honden naar de Kerk lopen.

een boom waar je U tegen zegt

Loop ik maar zo ergens wat rond

val ik van verbazing bijkans om

maar kan nog net tegen die brede boom

aanleunen

en zeg

U

tegen haar

 

Want wat staat zij daar

in grote glorie te stralen

met bloemen als kaarsen

beloftevol

om de diepglanzende vruchten

die ik later vanuit de holte van mijn hand

diep in mijn jaszak hoop weg te stoppen

 

Een boom als een kathedraal

die met duizend kaarsen

heel de hemel verlicht

ja ook mijn hart

 

En ze staat er bij te blozen

want het is haar schepper

die de kroon overlaadt

met dit fonkelende licht

halleluja

Water in de woestijn

Water in de woestijn

Voor de Boarnsters die twee maanden geleden in Israël waren was de woestijn een belevenis! Het aangrijpende van de grote droogte is het sterkst in een oase. Zoals die van Ein Gedi, een woest romantische kloof bij de Dode Zee. Ook al zo iets: een zee die zo zout is dat geen enkel leven het daar uithoudt. Wij kwamen niet verder dan een 20 minuutjes dobberen als een sloom schip om daarna te constateren dat je huid zo glad als een aal was geworden.

Gebrek aan water is er de oorzaak van dat land tot een woestenij wordt. Als er maar wat water gedruppeld wordt – een uitvinding van Israël – komt er leven en groei en bloei. Tot aan veehouderij toe gaat dan prima. Maar waar haal je dat water vandaan: dé grote vraag en verlegenheid.

Gebrek aan water leidt tot jaloezie en vechterij. Daaraan is beslist geen gebrek in die roemruchte regio van het Midden Oosten. De beschaving is er duizenden jaren oud, veel ouder dan onze zompige nederige landen. Maar dat gebrek aan water en de jaloezie en de grote misverstanden. Wij waren op een knooppunt van wegen, verbindingslijnen tussen de grote culturen van Noord en Zuid. Wel twintig keer was die stad, genaamd Megiddo, verwoest en weer opgebouwd. Duizelingwekkende diepten van geschiedenis en cultuur blonken je uit de opgravingen tegemoet. Ik moest er hartgrondig van zuchten: houdt het dan nooit op, dat dwaze gedoe van haten en bloed vergieten?

Als er maar water aan te pas komt, als er maar een bron is die water sijpelt in de wijde zilte vlakte. Als er maar mensen opstaan die in de droogte van hun hart het water van de medemenselijkheid, het vocht van het vrede stichten laten druppelen: wat gaat het dan bloeien onderling. Zulke mensen zijn er wel. Hun ogen fonkelen van de liefde en de hoop in plaats van de bittere hardheid van de haat. Zulke mensen zijn er wel, die erin blijven geloven dat de vrede komt door deze te poten in droge aarde waar je water in giet. De weg daarnaar toe vind je niet in boycot of veroordeling van de ene of de andere partij. Maar eenvoudigweg in het begieten met het geduld van een kind met een klein gietertje. Ik zoek trouwens nog een gietertje. Heb jij er al één gevonden?

Kattenbak

Kattenbak

Vallen binnen

woorden vullen de zaal

gelach om een grap

jongeren met hun verhaal

 

We beginnen

vragen God erbij

dat lukt slechts matig

af en toe

 

Af en toe

flarden van geloof

vaak waar ze mee bezig zijn:

zaterdag en sport en vrienden

 

Vaak

vragen en onbegrip

om een kerk vol

ouderwets geloof

 

Eerlijk

zoekend

en vindend?

Ik bid en werk er voor.

Alle dagen Valentijn

Alle dagen Valentijn

Jou wil ik vandaag een schouderklopje geven.

Ja jij, bescheiden als je bent vraag je waarom.

Gewoon omdat je jij bent.

Met je stoute schoenen aan, en toch zo heel gewoon.

Elke dag maar weer alle zorg op je schouders,

En alle liefde in je hart.

Elke dag maar weer de eindeloos lange klus van het gewone.

Al die koppen koffie die je zet.

Al die boterhammen die je smeert.

Al die dagen voeren en melken.

Elke dag duizend muisklikken.

Elke dag door trap jij je fiets weer zoveel kilometer verder.

Volhouden en dan net dat tikje meer.

Juist in het gewone kun je bijzonder zijn immers.

Ik weet wel wie je mist.

Ik weet wel wat je verlangt.

Ook al kun je het zelf niet zeggen.

Jij krijgt van mij een lintje.

Nee niet van oranje,

Maar van de koning van de hemel.

Zijn liefde is er voor jou.

Hij ziet je.

Hij kent je dagelijkse strijd.

Hij kent je ellenlange vragen.

Hij kent de straten van het waarom.

En daarom is Hij dichtbij je.

Tot in je hart.

Luister maar naar zijn woord.

Bid maar tot Hem,

Heel gewoon

Een paar woorden.

En weet je gezegend.

Weet je gedragen.

Houd het vol

In de naam van de liefde.

Alle dagen Valentijn

In de kracht van Zijn Geest.

 

Aldeboarn, 30 januari 2015, Piet Rozeboom

Respect

Respect

Ieder mens heeft een mening en overtuiging. Dat is deels bepaald door geboorteplaats en komaf, maar ook de talenten die je met de geboorte al zijn mee gegeven. Ook speelt de cultuur waarin je opgegroeid bent een rol. Wat je meemaakt in de loop van je leven kan ook bepalend zijn. En er zijn de eigen keuzes die je maakt of juist niet maakt. Kortom er zijn vele factoren. De wind mee of tegen, het geloof dat je al dan niet hebt.

In je leven zijn er dingen die je nooit zou willen en toch gebeuren. En er zijn dingen die je heel graag zou willen, maar niet gebeuren. Op heel wat factoren in je leven heb je geen grip. Dat maakt sommige mensen heel boos en bits. Het maakt hen soms zelfs onverdraagzaam. Is dit de enige uitweg? Waarom zou je niet kiezen voor een weg van geduld en vooral liefde. Liefde die kloven overbrugt en bergen verzet.

Wat we echter zien gebeuren is dat standpunten zich tegenover elkaar verharden. De één vindt dat vrijheid is, dat je alles moet kunnen zeggen wat je vindt. Dan kom je op de grens van het toelaatbare en gaat er over heen. Dan kom je tot een vlijmscherp potlood dat anderen tot in het hart krenkt en beschadigt. En anderzijds krijg je dan machinegeweren die met mechanische precisie doden en verwonden. En anders zijn er nog wel messen die tot op het bot verminken en moorden. Wat overblijft zijn kloven, kraters en verminkte mensen. Een verwording van de vrijheid.

Respect is de vriendelijke toon waarmee je een medemens tegemoet treedt. Respect is een uiting van liefde: jij mag er ook zijn. Ik deel je mening niet in alles, maar ik probeer er toch naar te luisteren. Waarom zou ik daar niet van kunnen leren? Ik geef jou ruimte en jij mij ook. En in de ruimte krijgt vrijheid de gestalte van wederzijds respect. Voetangels worden opgeruimd. Je haalt opgelucht adem en weet je geaccepteerd. Ieder mens is er één om van te houden. Samen bouwen aan een wereld waar Plexat is ….

Ds. Piet

single

single

Een 85-jarige vrouw, volop in het leven, kwam bij me langs. Ze gaf aan single te zijn – hoewel ze even moest wennen aan het begrip. “Iedereen is bij God van waarde en dus ben ik nooit alleen”, zei ze.

Neem nu onlangs: ze kwam een vrouw tegen, doek om het hoofd en wat donker gekleurd. Ze zag zo wel dat deze vrouw een groot verdriet met zich mee droeg. “Mevrouw, kan ik u ergens mee helpen”, had mijn bezoekster gezegd. En deze gesluierde vrouw gaf aan gesluierd te zijn van verdriet: ze kreeg maar geen kinderen! “O, wat verdrietig. Maar u moet vertrouwen blijven houden hoor! Echt, blijf erin geloven, ik geloof eerlijk gezegd vast dat u met hopen straks een heel ander uitzicht krijgt!”

En daarmee had ze de spijker op de kop geslagen. Door haar vriendelijke vraag en inlevingsvermogen herkreeg deze gesluierde vrouw haar hoop en ging vol goede moed verder.

Ik denk eigenlijk zelfs, dat deze 85jarige  een profetie heeft uitgesproken. Die zijn dan ook bedoeld om de hoop levend te maken.

levensverzekering

Ik stapte het ziekenhuis binnen en kwam in een ziekenzaal.  Eén van de mensen  kende ik nog net en ik zou een gesprekje aangaan.

Een man in de hoek reageerde: “U bent zeker  verzekeringsagent? “ Ik stapte op hem af en drukte hem de hand. Ik zei: “tja, eigenlijk doe ik wat anders. Maar nu u het zo zegt, in zekere zin doe ik in levensverzekeringen”.

De man reageerde: “kunt u mij dan een levensverzekering afsluiten, zodat mijn vrouw geld heeft als ik dood ga”.

“Het spijt me”, antwoordde ik, ik heb geen geld voor u. Wat ik geven kan is gratis”.

Een vrouw daarnaast reageerde. “Ik weet het al. U komt de zegen van God brengen, want die kost je niets”.

En zo ga ik toch nog een beetje in het voetspoor van mijn schoonvader, die in levensverzekeringen deed bij de oudste levensverzekeringsmaatschappij van Nederland (zie foto). Maar een mens ontvangt deze gratis.

doorstart van Gods plan

14145018Stralend rood wordt soms een wolkendek
in de vroege ochtend open getrokken
en geeft dan kleur
aan onze nauwelijks ontwaakte dag.
Hoeveel groter scheurde
God de hemel open,
kwam vanuit Zijn hemels huis
de Messias in een voerbak thuis.
Bethlehem: doorstart van Gods plan
tot wereldwijde sjaloom
met als teken daarvan
in onze harten een nieuwe droom.

Wie is Piet Rozeboom?

In mijn tienerjaren, maar ook tijdens mijn studietijd, ben ik actief geweest in kerkenwerk en Youth for Christ werk. Het was de tijd van de koffiebars: heel wat jongeren kwamen er samen zingen, luisteren naar een band en een spreker (ook wel loeibuffel genoemd). Ik heb er graag aan meegewerkt: het geloven kreeg er handen en voeten.

Ik heb ook verschillende kampen geleid voor Youth for Christ (je was kampleider van een kamp; nu heet dat groepsleider van een jongerenreis). Ik heb er veel geleerd (van 100 gram macaroni per persoon tot en met Bijbelstudies op een creatieve manier geven). Ook heb ik er graag een soort cabaret gedaan. In de kerk: de toen zo bekende GJV (Gereformeerde Jongeren Vereniging) waar je leerde discussiëren en bidden, een jongerenkoor, maar ook 8 ½ jaar organist. Ik heb 10 jaar klassiek orgelles gehad (van dhr. Brouwer en later van Cor de Haan).

plexat5
(Mijn Heyligers orgel)

Naast mijn studie werkte ik graag regelmatig op de werf van een scheepssloperij als “brander”. Ik ben namelijk een doener, dan wel een werkpaard. Alle praktische vorming (jeugdwerk en Youth for Christ) is meegegaan als bagage voor mijn werk als
gemeentepredikant. Ik ben vooral een opbouwer. Daarmee bedoel ik, dat ik graag werk aan zowel de geloofsopbouw van gemeenteleden, maar ook aan de opbouw van onderlinge verhoudingen. Ik werk graag aan de groei van geloven in de praktijk: dus bijvoorbeeld een werkvakantie in een Oost Europees land met een groep jongeren of met een groep gemeenteleden naar Israël. Daarmee bouw je aan het geloven metterdaad.

Gemeenteopbouw is voor mij niet maar een nieuwe strakke structuur invoeren. Het gaat mij om het onderling geloofsgesprek. Waarom draait het in jouw geloven? Als die lijn met God onder woorden en daden gebracht wordt, ga je elkaar beter verstaan, waarderen, respecteren, ja liefhebben. Dan groeit de onderlinge band als daadwerkelijke verbondenheid als “vrienden van Jezus”. En daaruit groeit ook een betrokkenheid op de wereld, door God tot bestaan gebracht. Dan is er betrokkenheid over kerkmuren heen.

Graag wil ik dorpsdominee zijn: dominee voor het hele dorp. Dagelijks wil ik drinken uit de Bron van Gods liefde. Ik lees daartoe in stilte een stukje uit Gods Woord. Ik lees en herinner God aan allerlei mensen en situaties waar echt Zijn kracht zo nodig is. En ik herinner mij zelf aan de roeping die God mij gegeven heeft. Christen zijn kun je niet alleen: in verbondenheid met christenen van allerlei achtergronden en kerkgenootschappen. De oecumene is naar mijn besef geen liefhebberij of keuze: het is in Jezus’ naam een roeping.

(uitspreken van de zegen tijdens afscheid Wolvega april 2013)

Ik ben graag actief in het jongerenwerk, de catechisaties en het contact met mensen, al dan niet lid van de gemeente. Van 2007 tot 2013 ben ik bestuurslid van stichting World Servants Nederland geweest. Vanuit mijn muzikale achtergrond maak ik ook in de kerk graag muziek, achter de piano tijdens de dienst in de Kerk. Ik doe mijn werk met hart en ziel en in afhankelijkheid van Gods Geest, die mij inspireert en alsmaar nieuwe dingen leert. Met Israël, volk van God, weet ik mij onopgeefbaar verbonden. Voor Oost Europa heb ik liefde die zich onder andere vertaalt in diaconale betrokkenheid. Ik ben een natuurliefhebber. Vogels zie ik vliegen in verwondering, mijn Schepper loof ik om een imposante boom.

Ik ga in de erediensten niet in een toga voor. Dat past niet bij mij. Ik doe weliswaar “een knap pak” aan. En daarbij een stropdas, zie foto. Zoon Henk heeft het enige jaren terug bedacht en samen met Margreet voor de Vaderdag geregeld. En Jacqueline de Ruiteruit Wolvega heeft de applicaties op de stropdassen gemaakt.

De betekenis:

  • plexat7paars, kleur van ingetogenheid, voor Adventstijd en Lijdenstijd. Voorzien van een anker in Kruisvrom – de hoop van ons geloven.
  • wit, kleur van feest voor de Kerst en Paastijd, voorzien van de de eerste en laatste letter van het Griekse alfabet, Alpha en Omega. Onze HEER is de Eerste en de Laatste.
  • rood, kleur van vuur en zuivering, bij Pinksteren, maar ook gebedsdiensten en diensten waar zegen gegeven wordt. Voorzien van een duif als teken van de Heilige Geest.
  • groen, de kleur van de hoop. Voor alle andere gelegenheden, voorzien van een kruis op de wereldbol: Christus is Heerser van de gehele wereld.

Plexat, wat is dat precies?

plexat2Huize Plexat (Jac. Knolstrjitte 9, 8495 NJ Aldeboarn. Telefoon 0566 653765) is de naam die de familie Rozeboom aan de pastorie van de Protestantse Gemeente te Aldeboarn heeft gegeven. Deze naam gaat al jaren met hen mee. De betekenis van Plexat (uitspreken zoals je het ziet staan :)): er is hier plek om te komen; je bent welkom; we willen graag flexibel zijn in gastvrijheid!

De bewoners van Plexat: familie Rozeboom

fam_rozeboom
Familie Rozeboom bestaat uit (vlnr op de foto): Piet, Henk en Margeet Rozeboom.

Piet is predikant van de Protestantse Gemeente te Aldeboarn sinds Pinksteren 2013. Geboren te Hendrik Ido Ambacht (1 augustus 1958), middelbare school Develsteincollege te Zwijndrecht, daarna de Theologische Hogeschool te Kampen. Van 1984-1987 pastoraal werker en jeugdwerker voor 60% van de Gereformeerde Kerk te Sleeuwijk en Woudrichem. Ondertussen aan het afstuderen te Kampen. Van 1987 tot 1991 als predikant verbonden aan de Gereformeerde Kerken van Stad aan ’t Haringvliet en Melissant-Dirksland-Herkingen. Van 1991 tot 1997 verbonden aan de Gereformeerde Kerk van Garderen, van 1997 tot 2004 aan de Gereformeerde Kerk van Maasdijk, van 2004 tot 2013 verbonden aan eerst de Gereformeerde Kerk van Wolvega, die over is gegaan in de Protestante Gemeente te Wolvega.

Piet is sinds 17 februari 1994 gehuwd met: Margreet Rozeboom-Rakers. Margreet heeft voor de klas gestaan als lerares biologie. Al jaren is zij “meewerkend echtgenote”: gastvrije opvang van heel wat mensen in de pastorie, maar ook gaan wij samen bij ieder thuis kennismaken. En muziek maken is een passie.

Henk is de zoon van Margreet en Piet en studeert civiele techniek in Leeuwarden. Daarnaast is er de krachtsport alsmede het werk bij een supermarkt. Verder worden er nog duifjes gehuisvest en wordt er graag getuinierd.